Çalışma makalesi · Sürüyor
Kanada ve Türkiye Yükseköğretiminde Ortaklık Etkinleşmesinin Ölçülmesi
Alyson E. King, Osman Gültekin ve M. A. Saadan Qasmani
Özet
Uluslararasılaşma stratejileri, olgun ve yükselen yükseköğretim sistemlerinin ikisinde de ortaklık sayılarını küresel katılımın kanıtı olarak giderek daha çok bildiriyor. Bu makale o sayıların neyi ölçtüğünü soruyor. Törensel uyum ve ayrışma üzerine yeni kurumsalcı çözümlemelere ve toplulukla iç içe araştırma içinde geliştirilen ortaklık asimetrisi eleştirilerine dayanarak, mutabakat zaptını imzalanması çoğu kez başlatıcı değil bitirici bir edim olan törensel bir belge olarak ele alıyoruz. Kanada ve Türkiye üniversitelerinde ilan edilmiş kurumsal ortaklıklardan karşılaştırmalı bir veri kümesi kuruyor ve her birini beş yıllık bir pencerede gözlemlenebilir etkinleşmeye karşı sınıyoruz; ölçütler dizinlenmiş ortak yazarlık, kayıtlı öğrenci ve personel hareketliliği, birlikte yürütülen programlar, ortak doktora danışmanlığı ve birlikte alınan dış fon. Tanı aracı olarak ortaklık etkinleşme oranını ve bir anlaşma yarılanma ömrü ölçüsünü öneriyor, her iki sistemde de farklı yollardan varılan yüksek düzeyde etkinleşmeme bildiriyoruz: Kanada örneğinde kayıt kısıtı altında meşruiyetin korunması, Türkiye örneğinde ulusal bir büyüme hedefi altında kapasitenin ikame edilmesi. Bu örüntü, iki savaş arası dönemde ikili belgelerin çoğalmasını ve yoğunluklarının, üretmeleri beklenen durumla karıştırılmasını hatırlatıyor. Ortaklık ilanının kurumsal bir gösteri olarak işlediğini; anlaşmaları denetlemek yerine sayan sıralama, akreditasyon ve raporlama rejimlerince ayakta tutulduğunu; ve reformun gereğinin daha az ortaklık değil, etkinleşmenin zorunlu olarak açıklanması olduğunu savunuyoruz. Kurumsal ortaklık portföyleri için bir raporlama standardı önerisiyle kapatıyoruz.
İngilizce aslını gösterin
Resmî olmayan çeviri. Yayımlanan özet İngilizcedir.
When the MoU Is the Outcome
Measuring Partnership Activation in Canadian and Turkish Higher Education
Internationalization strategies in both mature and emerging higher education systems increasingly report partnership counts as evidence of global engagement. This article asks what those counts measure. Drawing on neo-institutional accounts of ceremonial conformity and decoupling, and on critiques of partnership asymmetry developed within community-engaged research, we treat the memorandum of understanding as a ceremonial instrument whose signing is frequently the terminal act rather than the initiating one. We construct a comparative dataset of announced institutional partnerships at Canadian and Turkish universities and test each against observable activation within a five-year window, measured through indexed co-authorship, recorded student and staff mobility, jointly delivered programmes, doctoral co-supervision and jointly held external funding. We introduce the partnership activation rate as a diagnostic, together with a measure of agreement half-life, and report substantial non-activation in both systems reached by different routes: legitimacy maintenance under enrolment constraint in the Canadian case, capacity substitution under a national growth target in the Turkish case. The pattern recalls the interwar proliferation of bilateral instruments whose density was mistaken for the condition they were intended to produce. We argue that partnership announcement operates as institutional performance, that it is sustained by ranking, accreditation and reporting regimes which count agreements rather than audit them, and that the reform implication is not fewer partnerships but mandatory disclosure of activation. We close by proposing a reporting standard for institutional partnership portfolios.
Anahtar kelimeler
- mutabakat zaptları
- ortaklık etkinleşmesi
- Kanada
- Türkiye
Kısıtlı